Maandag 13 april trokken Alina en ik naar een boshut op de Sallandse Heuvelrug, vol verwachting en met één duidelijke wenssoort in gedachten: de rode wouw. De dag ervoor was hij nog gespot, dus wie weet.
De werkelijkheid begon wat minder spectaculair: een hardnekkig wolkendek hield het licht tegen en maakte actiefoto’s lastig. Maar al snel bleek dat de natuur zich daar weinig van aantrok. Rond de vijver was het een komen en gaan van vogels, en nog voordat we het goed en wel doorhadden, werden we urenlang vermaakt door een brutale, nieuwsgierige eekhoorn die zich niets aantrok van onze aanwezigheid.
De rode wouw liet zich helaas niet zien, maar wat we ervoor terugkregen maakte veel goed. Hoogtepunt was zonder twijfel de zeldzame middelste bonte specht, een soort die je niet elke dag voor de lens krijgt. Ondertussen liet het voorjaar zich duidelijk gelden: de bonte vliegenvanger was teruggekeerd uit het zuiden en zorgde voor levendigheid rondom de hut. En zoals altijd zorgden de appelvinken voor wat onderlinge strijd, korte, felle confrontaties die nooit vervelen.
Het absolute spektakelstuk kwam onverwacht dichtbij. Op nog geen drie meter afstand verscheen een winterkoninkje voor Alina’s lens. Wat volgde was pure chaos: haar camera ratelde onafgebroken, tot de geheugenkaart het begaf. Gelukkig had ik een reserve bij me, en kon ze snel weer verder.
Ondanks het gebrek aan zonlicht kijken we terug op een dag vol verrassingen, mooie soorten en onverwachte momenten. Soms zit de magie niet in perfect weer, maar in wat er tóch gebeurt.
Op vrijdag 9 april trokken Armand, Enno en ik vol goede moed naar de Breebaartpolder, met één helder doel: steltlopers op ooghoogte vastleggen vanuit HBN10. De verwachtingen waren hoog, maar bij aankomst werden we begroet door een verrassend stille plas, bijna leeg, op een paar elegante steltkluten na die het decor toch nog iets levendigs gaven.
De ochtend kabbelde rustig voort, en tegen de middag besloten we het geluk even elders te zoeken. In Termunten streken we neer bij een lokaal vispaleis, waar we ons tegoed deden aan een uitgebreide en welverdiende lunch, een moment van opladen voordat we het veld weer in zouden trekken.
En dat bleek geen verkeerde zet. In de middag kwam er toch weer leven in de brouwerij: een paartje slobeenden poseerde gewillig voor de lens en alsof dat nog niet genoeg was, werden we ook nog getrakteerd op een bijzonder tafereel van parende steltkluten, altijd een mooi moment om vast te leggen.
Hoewel het aantal soorten wat achterbleef bij onze hoop, maakten de brandganzen dat ruimschoots goed. In golven kwamen ze aanvliegen, en op een gegeven moment landde er een indrukwekkende groep van ruim honderd vogels vlak achter de plas, op korte afstand van onze positie. Een spektakel dat niet snel verveelt en menig sluiter deed ratelen.
Even na half vier keerden we, moe maar voldaan, huiswaarts met ruim 2000 foto’s op de teller, waarvan een groot deel gevuld met de imposante brandganzen. Geen recorddag qua soorten, maar absoluut eentje met karakter en mooie momenten.
Afgelopen weekend stonden we nog oog in oog met wild tijdens ons Hoenderloo weekend, maar vanmiddag bleek dat je voor zulke ontmoetingen helemaal niet ver hoeft te gaan. Gewoon, vlak bij huis.
Op de fiets, richting het buurtschap Essen, ging ik opnieuw op zoek naar wild. Eerst leek het rustig op afstand zag ik twee reeën liggen, half verscholen in het veld. Maar toen ik verder fietste, gebeurde het ineens.
Tussen de rijen kerstbomen doken er nog vier op.
Zes reeën, gewoon daar, op een plek waar je normaal zo voorbij zou lopen.
Het moment voelde bijna magisch alsof de natuur zich even speciaal liet zien. Het bewijs dat je voor een bijzondere ontmoeting met wild soms alleen maar de deur uit hoeft te stappen en goed om je heen moet kijken.
Op wolvenjacht op de Veluwe
Van 27 tot en met 29 maart streek onze familie neer in Hoenderloo voor een weekend vol avontuur. Het programma zat bomvol: van creatief tegeltjes beschilderen tot een speurtocht in het Kröller-Müller Museum, waar Joost vastberaden op jacht ging naar dat ene schilderij van de aardappelschillers. Maar het echte spektakel wachtte buiten.
Nog geen paar minuten nadat we het Nationaal Park De Hoge Veluwe waren binnengereden, werden we al getrakteerd op een adembenemend tafereel: een imposante roedel edelherten stak vlak voor ons de weg over. Vooral de mannetjes, met hun indrukwekkende geweien, maakten diepe indruk, alsof we midden in een natuurdocumentaire terecht waren gekomen.
Toen de avond viel, begon het échte avontuur: wild spotten in de schemering. De spanning steeg, want dit was hét moment om wilde zwijnen te zien en misschien zelfs een wolf. En ja hoor bij de Woeste Hoeve hadden we prijs! Een enorme groep van wel dertig wilde zwijnen dook op uit het bos. Volwassen dieren én een zwerm nieuwsgierige biggetjes struinden knorrend langs en tussen de bomen. Een magisch gezicht dat we niet snel zullen vergeten.
De wolven? Die hielden zich helaas schuil. Zelfs een vroege zondagochtendexpeditie naar Planken Wambuis nog voor zonsopgang leverde geen glimp op van deze mysterieuze dieren.
Maar ondanks dat de wolf zich niet liet zien, kijken we terug op een weekend vol spanning, verwondering en prachtige natuurmomenten. Een avontuur om nog lang over na te praten!
Vrijdag 20 maart zaten Gejo en ik vol spanning in een tuinhut bij Rijssen. Eerlijk gezegd hadden we de hoop op een voedseloverdracht en paring al bijna laten varen. Het voelde als zo’n dag waarop het nét niet zou gebeuren, totdat alles ineens veranderde.
Even na half negen terwijl we nog haastig onze camera’s probeerden goed in te stellen gebeurde het: recht voor onze neus vond een paring plaats. Compleet onverwacht. Onze camera’s begonnen meteen te ratelen en binnen enkele seconden hadden we de eerste beelden te pakken. Niet perfect ingesteld, maar dat kon de pret niet drukken. We hadden het moment!
Alsof dat nog niet genoeg was, volgde later op de ochtend een prachtig tweede hoogtepunt. De zon scheen vol op de zorgvuldig geplaatste takken en precies op dat moment vond er een visoverdracht plaats pal voor ons, badend in warm licht. Dit keer stonden onze camera’s wél perfect ingesteld en konden we echt losgaan. De ene na de andere foto werd gemaakt.
De rest van de dag bleven we hopen op nóg een kans op een paring, dit keer met ideale instellingen. Maar hoe we ook wachtten, het bleef bij die ene unieke keer. Het duiken viel wat tegen: slechts drie keer dook de ijsvogel de vijver in, waardoor de kansen op spectaculaire actiefoto’s schaars waren.
Toch, toen de middag ten einde liep, keken we elkaar tevreden aan. Wat begon als een dag met lage verwachtingen, eindigde met een volle geheugenkaart en een ervaring om niet snel te vergeten.
Hut Zuna
Vrijdag 6 maart reisde ik samen met Alina af naar een nieuwe fotohut vlak bij Rijssen. De hutbeheerder had ons vooraf een duidelijke tip gegeven: eerst de camera’s klaarzetten en pas daarna de prooidieren ophangen. De buizerds konden namelijk razendsnel ter plaatse zijn, en het zou zonde zijn om dat moment te missen.
Met die gedachte in het achterhoofd werkten we snel. We leegden een emmer vol visjes op de duikplek en schoten daarna de hut in, vol verwachting van wat er zou gaan gebeuren. Nog voordat we goed en wel zaten, zagen we in de verte al een groene specht tegen een boomstam geklemd. Zo’n eerste waarneming geeft meteen hoop, wie weet wat er nog allemaal zou verschijnen.
De uren tikten voorbij. Tot onze verrassing lieten de buizerds en de ijsvogel zich die dag niet zien. In plaats daarvan kregen we bezoek van drie verschillende soorten duiven. Niet helemaal waar we op gehoopt hadden, maar in een fotohut weet je nooit wat er opduikt.
Het hoogtepunt van de dag kwam onverwacht: een appelvink één van mijn favoriete soorten landde even bij het water voor een snelle slok. Helaas was hij net zo snel weer verdwenen als hij gekomen was, maar alleen dat korte moment maakte de dag al bijzonder. Tussendoor zorgde een huismus die uitgebreid kwam badderen voor wat levendigheid voor de hut.
Het licht maakte de dag extra bijzonder. De felle zon werd prachtig gefilterd door Saharazand in de lucht, waardoor alles een zachte, warme gloed kreeg, perfect fotolicht.
Hoewel we uiteindelijk niet met een kaart vol spectaculaire foto’s naar huis gingen, was het allesbehalve een verloren dag. Het was vooral weer ouderwets gezellig: bijpraten, lachen en ondertussen plannen maken voor het volgende hut bezoek. Dat staat inmiddels al op de agenda: maandag 13 april trekken we naar een nieuwe hut in Lichtenberg. Wie weet wat ons daar te wachten staat.
