De jacht op de havik,
Vrijdag 6 februari vertrokken Geo en ik in alle vroegte naar de Veluwe, met één duidelijk doel voor ogen. Zoals zo vaak hadden we een droomsoort: een vogel die we allebei nog nooit voor de lens hadden gekregen. De koning van het bos zelf… de havik.
Om klokslag 9.00 uur namen we plaats in de hut. Buiten was het guur en koud, dus het eerste wat we deden was de kachel aansteken. Daarna strooiden we royaal zonnebloempitten rond de vijver voor ons, hopend dat dit wat leven zou brengen. En dat deed het. Sterker nog: het leek alsof het kleine grut al op ons zat te wachten. Nauwelijks waren we weer binnen of de eerste vogels meldden zich massaal. Het werd al snel een druk en luidruchtig tafereel, compleet met ruzietjes om het beste plekje en het lekkerste zaadje.
Op ongeveer 25 meter van de hut stond een stam met daarop een dode duif, zorgvuldig gespijkerd als lokvoer. Alles stond klaar. Nu was het wachten.
Na anderhalf uur turen, fluisteren en hopen gebeurde het. Plots was hij daar. De havik. Hij landde op de achterste stam, net achter de vijver. Het moment waar we voor gekomen waren. Twee minuten lang bleef hij zitten, twee minuten die aanvoelden als seconden. Onze camera’s ratelden erop los en maakten in razend tempo foto na foto. Pure adrenaline.
Het weer werkte helaas niet echt mee. Het was donker, zwaar bewolkt en af en toe viel er regen. Actiefoto’s bij de vijver zaten er niet in; de sluitertijd was simpelweg te traag. Maar dat deed weinig af aan het moment. We hadden hem gezien. Vastgelegd. Missie geslaagd.
De rest van de dag bleef het rustig en kwamen er geen bijzondere soorten meer langs. Om 15.00 uur pakten we onze spullen en reden we, moe maar voldaan, weer naar huis. Met een mooie herinnering en hopelijk een paar knallers van foto’s rijker.
Vrijdag 12 december togen Gejo en ik vol goede moed naar Rijssen, vastbesloten om in boshut Lichtenberg een waar vogelavontuur te beleven. Zoals altijd hadden we een ambitieuze verlanglijst bij ons: de Middelste bonte specht (onze ultieme VIP-gast), plus goudhaantjes, koperwieken, kramsvogels en sijsjes. Een inmiddels vertrouwde mix van “zou leuk zijn” en “droom maar lekker verder”.
En jawel hoor: de Middelste bonte specht kwam opdagen alsof hij wist dat we speciaal voor hem gekomen waren. Ook een groepje sijsjes liet zich niet onbetuigd. De overige soorten hadden waarschijnlijk een vrije dag genomen.
Een week vooraf zag de weersvoorspelling er nog uitstekend uit. Zon, licht… het leek bijna té mooi om waar te zijn. En dat was het ook: de avond ervoor draaide de voorspelling volledig om. Resultaat: een dag lang dikke bewolking en hardnekkige nevel, waardoor spectaculaire actiebeelden meteen van de planning konden worden geschrapt. De sluitertijd kroop omlaag, de ISO's schoten omhoog — kortom, de camera had het drukker dan de vogels.
Maar ondanks dat het licht het liet afweten, was het een heerlijk dagje: lekker kneuterig, veel geklets, af en toe een vogel die wél wilde meewerken, en vooral een hoop plezier. Absoluut voor herhaling vatbaar — en dan graag met een zonnetje erbij.
Roodkopklauwier, Zwagermieden (Friesland) 6-11-2025
Zwartbuik Waterspreeuw, Assen 3-11-2025
Twintig soorten in één dag!
Donderdag 2 oktober was er eentje voor in de boeken. Samen met Pim vertrok ik vroeg richting een boshut bij Nijverdal, klaar om een dag lang vogels te spotten en te fotograferen. Nog maar net onderweg — ergens vlak bij Hoogeveen — werden we al getrakteerd op vier majestueuze kraanvogels die recht over de auto vlogen. Dat was meteen een veelbelovende start. In de auto fantaseerden we enthousiast over wat we die dag allemaal voor de lens zouden kunnen krijgen. De groene specht stond hoog op ons verlanglijstje; die was de afgelopen dagen vaak gezien bij de hut, dus de spanning zat er goed in.
Eenmaal aangekomen haastten we ons naar binnen om ons te installeren. Maar nog voordat we goed en wel zaten, verscheen er pardoes een grote gele kwikstaart vlak voor het raam! Natuurlijk zaten de camera’s nog in de tas… weg fotomoment. Gelukkig volgden er nog genoeg kansen. Naast een paar brutale eekhoorns kwamen er uiteindelijk maar liefst twintig verschillende vogelsoorten voorbij. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, kwamen er drie keer zeldzame kruisbekken langs om een slokje water te nemen — dit keer wél vastgelegd!
Met volle geheugenkaarten en een nog voller gevoel van tevredenheid vertrokken we rond half vier huiswaarts. Net op tijd om om vijf uur aan te schuiven bij de borrel, waar we als afsluiter van een topdag de nieuwe aaierbalchips hebben getest. Conclusie: geslaagde dag, op alle fronten!
