Op jacht naar de notenkraker in Vledder
Maandag 26 oktober trokken Alina, Pieter en ik eropuit voor een heus fotoavontuur in de Wildernistrek bij Vledder. Gewapend met camera’s, telelenzen en een flinke dosis goede moed gingen we op pad. Dat de reis al begon met de nodige wegomleggingen, mocht de pret niet drukken. Onze eerste expeditie was blijkbaar niet het fotograferen van vogels, maar het überhaupt bereiken van de boshut! Na wat omzwervingen kwamen we rond 09.30 uur eindelijk op onze strategische uitkijkpost aan.
Eenmaal geïnstalleerd begon het grote wachten. En wachten. En nog eens wachten. De bomen zaten nog behoorlijk in het blad en de zon liet zich steeds minder van haar hoge kant zien. Dat betekende dat de ISO omhoog moest of de sluitertijd omlaag. Onze camera’s kregen het dus minstens zo zwaar als wij. Maar hé, voor een bijzondere plaat moet je wat overhebben!
Onze hoop was vooral gevestigd op de notenkraker, die zich volgens onze verwachtingen ergens in de buurt moest ophouden. Met de ogen op scherp en de vingers aan de ontspanknop zaten we klaar. Bij ieder verdacht geluid ging de spanning omhoog. Zou hij komen? Was dat hem? Nee hoor weer geen notenkraker! De mysterieuze vogel speelde verstoppertje en bleek voorlopig de onbetwiste kampioen wegblijven.
Gelukkig kreeg Alina toch haar moment van glorie. Plotseling liet een groene specht zich van zijn beste kant zien, en nog wel lekker dichtbij ook! Daar werd natuurlijk vrolijk op los gefotografeerd. Eindelijk een model dat begreep hoe het werkte: mooi in beeld gaan zitten, even poseren en vooral niet meteen weer verdwijnen. Alina kon haar geluk niet op!
Alsof dat nog niet genoeg actie was, besloot aan het einde van onze fotosessie ook een sperwer zijn opwachting te maken. Die had duidelijk geen belangstelling voor onze camera’s, maar wel voor een klein vogeltje dat hij op het oog had. In een flits sloeg hij toe. Spannend om te zien, maar sneller dan wij konden reageren. Tegen de tijd dat onze vingers de ontspanknop hadden gevonden, was het spektakel alweer voorbij. De sperwer had zijn maaltijd, wij hadden vooral een sterk verhaal.
En alsof vogels alleen niet genoeg waren, kwamen ook een eekhoorn en een rat even langs om zich tegoed te doen aan het uitgestrooide voer. Die hadden blijkbaar wél in de gaten waar het buffet stond. Zonder reservering schoven ze gewoon aan, terwijl wij ondertussen hoopten op een glimp van onze gevleugelde hoofdprijs.
Zo werd het een ochtend vol omleidingen, hoge ISO’s, lage sluitertijden, onverwachte bezoekers en razendsnelle actie. De notenkraker liet ons mooi zitten, maar vervelen deden we ons geen moment. En ach, we gingen misschien zonder dé foto van de notenkraker naar huis, maar wel met mooie beelden, een flinke dosis natuurbeleving en genoeg stof om nog eens gezellig over na te praten.
Notenkraker, Gasteren, 7-10-2026
Vogelkijkhut Diependal, 26-08-2026
Breebaartpolder, Waterral, 14-08-2026
Maandag 29 juni reisde ik samen met Alina af naar Holten voor een dag in een prachtig verscholen fotohut, midden in het bos. Ons doel: de bosvogels van dichtbij vastleggen. Nadat we enkele eendagskuikens hadden opgehangen als lokvoer voor roofvogels en wat meelwormen hadden uitgestrooid, namen we vol verwachting plaats in de hut.
De spanning was meteen voelbaar, want al snel verscheen er een buizerd. Voorzichtig inspecteerde hij de kuikens, alsof hij de situatie eerst grondig wilde beoordelen. Tot onze teleurstelling besloot hij echter dat het toch niet helemaal vertrouwd was en koos hij het hazenpad. De rest van de dag liet hij zich niet meer zien.
Gelukkig viel er genoeg te beleven. De absolute hoofdrol was weggelegd voor de gaaien. Soms verschenen er wel vijf tegelijk en dat zorgde voor een waar spektakel. Met luid gekrijs en veel bravoure maakten ze onderling ruzie over de lekkerste hapjes. De meelwormen bleken daarbij veruit favoriet, wat regelmatig tot komische achtervolgingen en kleine schermutselingen leidde.
Ook de grote bonte specht liet zich veelvuldig zien en vormde een prachtig fotomodel. Daarnaast kregen we volop jong leven voor de lens. Jonge koolmezen, kuifmezen en zelfs een bonte vliegenvanger bezochten de voederplek en zorgden voor een constante stroom aan fotomomenten.
Alina bewees ondertussen opnieuw haar scherpe gehoor. Ze meende ergens in het bos een fitis te horen zingen. Nauwelijks een minuut later werd haar vermoeden bevestigd toen de kleine zanger neerstreek bij de vijver om uitgebreid te badderen. Altijd bijzonder wanneer gehoor en werkelijkheid zo mooi samenkomen.
Hoewel we deze dag geen zeldzame soorten mochten begroeten, was het allesbehalve een teleurstelling. De fotohut ligt op een schitterende plek, omringd door groen, waardoor het een genot is om er urenlang stil te zitten en de natuur haar gang te laten gaan. Vooral de levendige gaaien zorgden de hele dag voor volop actie en vermaak.
Rond kwart voor vier pakten we onze spullen weer in. Met een goed gevulde geheugenkaart, mooie herinneringen en opnieuw een geslaagde dag in de natuur keerden we tevreden huiswaarts.
Afgelopen zondag had de familie kaartjes voor Suzan & Freek in het GelreDome. Er was zelfs een kaartje voor mij geregeld. Een lief gebaar, maar iedereen die mij een beetje kent weet dat mijn enthousiasme hierdoor niet wordt aangewakkerd.
Dus stelde ik een compromis voor: ik wilde best voor taxichauffeur spelen, mits ik niet mee naar binnen hoefde. Iedereen akkoord.
Omdat ik de omgeving van Arnhem niet ken, zocht ik op Waarneming.nl naar een nuttiger tijdsbesteding. Al snel vond ik een melding van een plek met vlotjes voor zwarte sterns. Perfect! Terwijl duizenden mensen genoten van Suzan & Freek, stond ik met mijn camera langs het water vliegende vogels te fotograferen. Iedereen zijn hobby.
Het bleek een uitstekende keuze: mooi kunnen oefenen op zwarte sterns in vlucht, lekker rustig en geen file naar de bar. Een kwartiertje voor het einde van het concert reed ik weer richting GelreDome, pikte de familie op en dankzij die timing waren we de grote uittocht voor.
Resultaat: de familie een geslaagde middag met Suzan & Freek, ik een geslaagde middag met zwarte sterns, en gezamenlijk sloten we het uitje af met een tussenstop bij de McDonald's. Iedereen gelukkig.
